(راه پيشِِ ِِرو) Road Ahead

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا المرتضی

roadahead — Fri, 30 Oct 2009 07:10:18 GMT

سالها تقويم شمسی گشت و گشت/ شادمان شد تا شنيد اين سرگذشت/ روز ميلاد امام هشتم است/ هشت هشت جمعه ی هشتاد و هشت

با سلام و عرض تبریک ولادت امام رضا (ع). درگیری های این روزها و هفته ها مجالی برای نگارش مطلب در وبلاگ نیمه به گِل نشسته نمی داد! ان شا الله در پست های بعدی در خصوص این دوران و زندگی دانشجویی در خارج از کشور بیشتر خواهم نوشت... شعر زیبای زیر هم به مناسبت این روز فرخنده تقدیم همه دوستداران اهل بیت (ع):

شبیه مرغک زاری کز آشیانه بیفتد
جدا زدامن مادر، به دام دانه بیفتد
ز نازکی ز ندامت، ز بیم صبح قیامت
بدان نشان که شنیدی،سری به شانه بیفتد
به کارآنکه برون ازبهشت گشته عجب نیست
که در جهنم غربت، به یاد خانه بیفتد
نشان گرفته دلم را، کمان ابروی ماهی
خدای را که مبادا، دل از نشانه بیفتد
دلم به کشتی کربت، به طوف لجه غربت
چو از کرانه ی تربت، به بیکرانه بیفتد
شوم چو ابر بهاران، ز جوش اشک چو باران
که دانه دانه برآید، که دانه دانه بیفتد
جهان دل است و تو جانی، نه بلکه جان جهانی
همه سکندر و دارا، کزین فسانه بیفتد
خیال کن که غزالم، بیا و ضامن من شو
بیا که آتش صیاد، از زبانه بیفتد
الا غریب خراسان، رضا مشو که بمیرد
اگر که مرغک زاری از آشیانه بیفتد

علی مع الحق و الحق مع علی

roadahead — Thu, 10 Sep 2009 01:23:44 GMT

رسول اكرم (ص) خطاب به مولا مي فرمايد: يا علي لا يعرفك الاّّّ الله و انا... اي علي! تو را هيچكس نشناخت جز خدا و من...

این شروع دویاره ...

roadahead — Sun, 06 Sep 2009 06:47:18 GMT

مختصر و مفید: شکر خدا کارها به خوبی انجام شد و هفته پیش رسیدیم ونکوور. این هم یک عکس دونفره در دانشگاه...

فعلا فرصت زیادی برای نوشتن ندارم. ان شا الله اخبار جدید در پست های بعدی...

خدایا چنان کن سرانجام کار تو خشنود باشی و ما رستگار

تو را ای کهن بوم و بر، دوست دارم

roadahead — Wed, 19 Aug 2009 20:58:08 GMT

شکر خدا چند روزیست که به ایران برگشتم... بعد از این مدت نسبتا طولانی دوری از وطن، بازگشتن به فرهنگ و رفتار اجتماعی (خصوصا از نوع بی نظمی و برخوردهای بی نظیر مردم!) کمی مشکل شده. القصه که دلم برای خیلی افراد و خیلی چیزها تنگ شده بود و تا الان سعی کردم از تک تک این لحظه ها استفاده کنم. برای دیدار وطن لحظه شماری می کردم، اما این چهار-پنج روز باقی مانده هیچ تمایلی به شمارش ندارم...

چند روز دیگر ماه رمضان شروع می شود و ما تنها 4 روز از این ماه مبارک را در ایران خواهیم بود. از همه دوستان التماس دعا داریم....

امام على عليه السلام فرمود: چه بسا روزه‏دارى که از روزه‏اش جز گرسنگى و تشنگى بهره‏اى ندارد و چه بسا شب زنده‏دارى که از نمازش جز بيخوابى و سختى سودى نمى‏برد. (نهج البلاغه، حکمت 145)

و باز هوای ربنای شجریان و اذان موذن زاده اردبیلی دارم...

﴿رَبَّنَا لَا تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً ۚ إِنَّكَ أَنْتَ الْوَهَّابُ﴾(سورهٔ آل عمران-آیهٔ ۸ )

باراِلها، دل‌های ما را به باطل میل مده پس از آنکه به حق هدایت فرمودی، و به ما از لطف خویش اجر کامل عطا فرما که همانا تویی بخشندهٔ بی‌منّت.

﴿إِنَّهُ كَانَ فَرِيقٌ مِنْ عِبَادِي يَقُولُونَ رَبَّنَا آمَنَّا فَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا وَأَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ﴾(سورهٔ المؤمنون-آیهٔ ۱۰۹ )

زیرا شمایید که چون طایفه‌ای از بندگان صالح من روی به من آورده و عرض می‌کردند باراِلها ما به تو ایمان آوردیم، تو از گناهان ما درگذر و در حق ما لطف و مهربانی فرما که تو بهترین مهربانان هستی.

﴿إِذْ أَوَى الْفِتْيَةُ إِلَى الْكَهْفِ فَقَالُوا رَبَّنَا آتِنَا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً وَهَيِّئْ لَنَا مِنْ أَمْرِنَا رَشَدًا﴾(سورهٔ الكهف-آیهٔ ۱۰ )

آنگاه‌ که آن جوانان کهف (از بیم دشمن) در غار کوه پنهان شدند، از درگاه خدا خواستند: باراِلها تو در حق ما به لطف خاص خود رحمتی عطا فرما و بر ما وسیلهٔ رشد و هدایتی کامل مهیا ساز.

﴿وَلَمَّا بَرَزُوا لِجَالُوتَ وَجُنُودِهِ قَالُوا رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ﴾(سورهٔ البقرة-آیهٔ ۲۵۰ )

چون آنها در میدان مبارزه جالوت و لشکریان او آمدند، از خدا خواستند که بار پروردگارا به ما صبر و استواری بخش و ما را ثابت قدم دار و ما را بر شکست کافران یاری فرما.

بازگشت به وطن...

roadahead — Thu, 06 Aug 2009 20:40:18 GMT

پژمرده ام اي بهار كي مي آيی خورشيد در انتظار كي مي آيی
از ظلم، شب تيره شده روز بشر ای وارث ذوالفقار كی می آيی

سلام به همه دوستان؛ میدانم مدتهاست مطبی ننوشتم؛ این را بگذارید به حساب گرفتاری های متعدد و مشغله های ذهنی و برخی دلخستگی ها... بگذریم در هر حال سعی دارم که این وبلاگ خیلی هم خاک نخورد!

اول از همه اعیاد ماه شعبان بر همگی مبارک. ان شا الله جزو یاران قطب عالم امکان، حضرت ولی عصر (عج) باشیم...

روزی تو خواهی امد از کوچه های باران تا از دلم بشویی غم های روزگاران

دوم آنکه این ترم هم تمام شد و ان شا الله بعد از حدود یکسال دوری از وطن، هفته دیگر سفری کوتاه به میهن عزیز خواهم داشت و علاقه مند به زیارت دوستان و بستگان... تا آن هنگام لحظه شماری خواهم کرد.

السلام علیک یا ام ابیها...

roadahead — Thu, 07 May 2009 21:58:18 GMT

دود بــود و دود بــــــود و دود بــــود                 گــــل ميـــــــان آتــــــش نمـــرود بود
دســت گلچين هيچ پروايي نداشت                داغ گــــــل را بر دل بلــــبل گــذاشت
شــعلــه ميـپيــچيد بر گــــرد بهــــار                خون دل مي خـــورد تيـــغ ذوالفـقـــار
يك طرف گـــلــبــرگ امـا بي ســـپر                يك طــــرف ديــــوار بــــود و ميـــــخ در
ميــخ بود و سيــنــه اي لبــــريز درد               ميــــخ بــــود غـــربت يـــك رادمـــــرد
ميـــخ ياد صــــحبــت جبـــريل بـــود                 شاهــــد هر رخصـــت جبــــــريل بود
قلــب آهـــن را محـــبــت نرم كـــرد                 ميـــــخ از چشــمان زينـب شـرم كرد
شــعــله ها از داغ غربت سرخ شد                 ميخ كم كم از خجـــالت ســـرخ شد
ميـــخ بود دسـت شــوم سـرنوشت                سيـــنـه اي مي ديد لبــــــريز بهشت
گفت با در رحــم كــن سويــش مرو                 غنچه دارد سوي پهـــــلويش مـــــرو
حمله طــوفان سوی دود شمع كرد                هر چه قوت داشت دشمن جمع كرد
روز رنــگ تيــــره شــب را گــــرفــت               مجتبی چشـــمان زينب را گـــــــرفت
پای ليــلی چشم مجنون میگريست          ميخ بر سر می زد و خون میگريست
ابـــــر با رنــگ كبودی گــريه كـــــرد               جای مــــردم يك يهودی گريه كــــــرد
جوی خون نه تا به مسجــد رود بود                دود بــــــود و دود بــــــود و دود بــــود

چشم های کوچک، فقط همین دست های کوچک را می بینند...

roadahead — Sun, 29 Mar 2009 23:03:18 GMT

اول، دوم، سوم: این نوشتار سیاسی نیست. خاطره هم نیست. ادبی؟ بروید به بخش پی نوشت.

چهارم، پنجم، ششم، ...: گفته شده در پی باخت ایران به عربستان، علی دایی از مربی گری برکنار شد. پیش بینی شده احمدی نژاد برای دور بعدی رای نیاورد. خاتمی از نامزدی انتخابات کناره گیری کرده. اوباما در پیام نوروزی از روابط جدید با ایران سخن گفته. شاخص تورم در کشور بالاست. خط فقر پایین آمده. مردم ناراضیند... بنی آدم هزاران سال است که ناراضیند...

دو تا مانده به آخر: شاید اگر اینجور بود... اگر آنجور بود... عادت کردیم که اگر هم کارشناس نباشیم نظر دهیم. عادت کردیم خودمان را بزرگ جلوه دهیم. می خواهیم دیگران بدانند که دغدغه داریم؛ انگار بدون دغدغه، بدون شعار، بدون اظهار نظر اصلا نمی توانیم زندگی کنیم! هنوز هم فکر می کنیم دیگران باید اصلاح شوند. یکی بیاید و یکی برود و همیشه برای باز کردن گره مشکلاتمان دنبال دیگران برویم. چشم و گوشمان رو خوب می بندیم مبادا افکارمان عوض شود و باز نظر می دهیم و خود را تخیله می کنیم...

یکی مانده به آخر: بروید با دنیایتان خوش باشد. در مسائل غوطه ور شوید و مشغول باشید. این روزها که میگذرد، هر روز کمتر از دیروز به این مار خوش خط و خال دلبسته می شوم. چقدر معاد را دوست دارم... به قول هوشنگ ابتهاج: چه چشم پاسخ است از اين دريچه هاي بسته ات؟ / برو که هيچ کس ندا به گوش کر نمي زند

آخر: آری؛ چشمهای کوچک، فقط همین دست های کوچک را می بینند. این جمله ته دلم مانده بود...

پی نوشت: نسیم نفس خداست...

بارش زیادی سنگین بود و سربالایی زیادی سخت. دانه گندم روی شانه های نازکش سنگینی می کرد، نفس نفس می زد. اما کسی صدای نفس هایش را نمی شنید، کسی او را نمی دید. دانه روی شانه های کوچکش سر خورد و افتاد. خدا دانه گندم را فوت کرد. مورچه می دانست که نسیم نفس خداست. مورچه دوباره دانه را بر دوشش گذاشت و به خدا گفت: گاهی یادم می رود که هستی، کاشکی بیشتر می وزیدی. خدا گفت: همیشه می وزم. نکند دیگر گمم کرده ای! مورچه گفت: این منم که گم می شوم. بس که کوچکم. بس که خرد. نقطه ای که بود و نبودش را کسی نمی فهمد. خدا گفت: اما نقطه سرآغاز هر خطی ست. مورچه زیر دانه گندمش گم شد. و گفت: من اما سر آغاز هیچم، ریز و ندیدنی من به هیچ چشمی نخواهم آمد. خدا گفت: چشمی که سزاوار دیدن است می بیند. چشم های من همیشه بیناست. مورچه این را می دانست اما شوق گفت و گو داشت. شوق ادامه گفتن. پس دوباره گفت: و زمینت بزرگ است و من ناچیزترینم، نبودنم را غمی نیست. خدا گفت: اما اگر تو نباشی، پس چه کسی دانه گندم را بر دوش بکشد و راه رقصیدن نسیم را در دل خاک باز کند؟ تو هستی و سهمی از بودن برای توست و در نبودنت کار این کارخانه ناتمام است. مورچه خندید و دانه گندم دوباره از دوشش افتاد. خدا دانه را به سمتش هل داد. هیچ کس اما نمی دانست که گوشه ای از خاک، مورچه ای با خدا گرم گفت و گوست.

- عرفان نظر آهاری

سال نو مبارک

roadahead — Fri, 20 Mar 2009 05:23:18 GMT

چند ساعتی بیشتر به تحویل سال نمانده، و من اینبار دور از خانه و خانواده به استقبال نوروز میروم. ونکوور و مراسم جماعت ایرانی، یعنی که عید نوروز را همه میشناسند! فضای دانشگاه ما هم که توضیح واضحات است و اینها همه دست به دست هم میدهند تا امثال من در این دیار احساس غربت نکنند و لطف هوا هم مزید علت...

نوروز را دوست دارم که عیدیست ملی، مذهبی و پر از رفتار حسنه. و در روایت است که امام صادق (ع) به معلى بن خنيس در روز نوروز كه خدمت ايشان رسيد فرمودند: آيا مى دانى امروز چه روزى است؟ پاسخ داد: فدايت شوم، اين روزى است كه ايرانيان آن را گرامى مى دارند و در آن به يكديگر هديه و عيدى مى دهند. حضرت فرمودند سوگند به آن خانه كهن كه در مكه است، اين روز يك ريشه كهن دارد كه من برايت توضيح مى دهم تا آن را بدانى .روز نوروز، همان روزى است كه خداوند در آن از بندگان پيمان گرفت كه او را بپرستند و به او شرك نورزند و به فرستادگان و حجتهاى او ايمان بياورند. نوروز نخستين روزى است كه خورشيد در آن طلوع كرد. روزى است كه على (ع) در نهروان خوارج را هلاك كرد؛ گل‏هاى زمين در آن روز خلق شد؛ در چنين روزى بود كه كشتى نوح (ع) بر كوه جودى نشست؛ همان روزى است كه جبرئيل بر پيامبر (ص) نازل شد؛ همان روزى است كه ابراهيم (ع) بت‏ها را شكست؛ در همين روز حضرت محمد (ص)، على (ع) را بر دوش خود حمل كرد تا بت‏هاى قريش را سرنگون كند... هيچ نوروزى نيست مگر اين كه ما در آن روز منتظر فرج هستيم، زيرا نوروز از روزهاى ما و شيعيان ماست. چون عيد نوروز فرا رسد، بدن خود را بشوى و پاكيزه ترين جامه هايت را بپوش و با خوشبوترين عطرها خودت را معطر كن و در آن روز روزه دار باش. ايرانيان آن را حفظ كردند و شما آن را از دست نهاديد...

چه خبرا؟ تعریف کن...

roadahead — Sun, 15 Mar 2009 01:36:18 GMT

قرار بود کمی بیشتر در مورد روزهای اولی که به ونکور آمدم، دانشگاه، و کلا زندگی خودم در این سه ماه بنویسم. و باز بعد از مدتها فرصتی دست داد تا این مطالب را آماده کنم:

... و بعد از یک مسافرت طولانی که افق هایش فرق میکند و ساعت بیولوژیکی و خواب آدم به هم میریزد (یادم باشد در مورد ساعت بیولوژیکی هم مطالبی بنویسم)، معمولا چند روز اول را گیج میزنی. کارهای زیادی باید انجام داد از جمله باز کردن حساب بانکی، ثبت نام دانشگاه، معرفی به اداره بیمه و امور اجتماعی، خرید بازار، اجاره خانه، و ... بگذریم! در حال حاظر من بطور مشخص "دانشجوی بورسیه کارشناسی ارشد رشته علوم کامپیوتر دانشگاه سایمون فریزر" یا به طور مخفف SFU هستم. بورسیه بودن در اینجا به این معنی نیست که دستت را در جیبت کنی و مخارجت پرداخت شود! بعضی ترم ها باید در تدریس و گاهی هم در تحقیقات همکار استاد باشی. البته بعضی اوقات هم کل طول ترم کمک هزینه بدون کار تعلق می گیرد. در این مورد ان شاء الله در پست های آینده خواهم نوشت. نمی دانم پول بورسی که این کفار می دهند حلال است یا حرام!؟ یحتمل که حلال است و اگر هم نیست همچین جانانه حلالش میکنیم گوشت شود به تنمان قربتا الی الله...

شهر ونکوور دو دانشگاه بزرگ دارد به نام های UBC و SFU. بر اساس رتبه بندی های اخیر، دانشگاه ما در رشته ای که من تحصیل می کنم جزو پنج دانشگاه برتر کاناداست. شکل پایین سمت راست آرم قدیمی دانشگاه و سمت چپ آرم جدید است که البته هنوز آرم قدیم همه جا استفاده می شود. کلا کانادایی ها و بهتر بگویم بریتانیایی ها از این شکل های "سپر" مانند خیلی خوششان می آید و اکثر دانشگاه ها و مراکز دولتی آرم هایی به همین سبک دارند.

و اما دانشگاه ما در حال حاضر حدود 950 عضو هئیت علمی، 6000 کارمند، نزدیک 4000 دانشجوی تحصیلات تکمیلی و 26000 دانشجوی مقطع کارشناسی دارد و این یعنی دانشگاه بزرگیست! SFU سه بخش دارد. یک بخش در منطقه Burnaby واقع شده که بخش عمده فضای دانشگاه است. منطقه ای بر فراز تپه و بسیار وسیع. اکثر کلاس ها و آزمایشگاه های تخصصی گروه ما اینجاست. در شکلهای پایین یک ساختمان مربع شکل دیده می شود که به آن Academic Quadrangle یا AQ می گویند. در این ساختمان 500 کلاس درسی وجود دارد که از اولین ساعات روز تا آخرین ساعات شب به صورت بهینه و تمام وقت از آنها استفاده می شود. جدا از سایت اینترنتی، یک ایستگاه رادیوی مخصوص و چندین روزنامه و مجله داخل دانشگاه، برای انعکاس خبرهای داخل و خارج دانشگاه فعالیت می کنند.

بخش دیگر در منطقه Surrey قرار داد که چند طبقه از یک برج است، و بخش دیگر هم در کناره ساحل.

روزهای اول که اینجا رسیدم به شدت برف میبارید. البته به گفته ساکنان قدیمی ونکوور این برف بی سابقه بوده و کلا در زمستان زیاد برف ندارند.

پرچم سمت راست، پرچم برتیش کلمبیا، وسطی پرچم کانادا و سمت چپی پرچم دانشگاه...

این هم اطاق های Graduate Common Room که برای استراحت، تفریح و غذا خوردن دانشجوهای تحصیلات تکمیلی استفاده می شود.

در مقطع کارشناسی ارشد و دکترای علوم کامپیوتر، دانشجوهای ایرانی شاید بیش از حد زیاد هستند! اکثرا دانش آموخته دانشگاه شریف، تهران و امیرکبیر هستند و ظاهرا این اجنبی ها هم بدشان نمی آید که ملت ما سرازیر شدند آنجا. بعد از ایرانی ها چینی ها بیشترین جمعیت گروه تحصیلات تکمیلی را دارند. 17گروه و آزمایشگاه تخصصی داریم که من در آزمایشگاه داده کاوی و پایگاه داده فعالیت می کنم و البته با بخش بیوانفورماتیک که در زمینه های پزشکی کار می کنند هم ارتباط دارم. و این هم یک عکس که در کلاس سمینار، بعد از مراسم جشن آشنایی جدیدالوردهای کامپیوتری گرفته شده...

کلاس های دوره های تحصیلات تکمیلی نسبت به مقاطع پایین تر خلوت و کوچکند. دانشجو ها بعضا با یک لیوان قهوه (Mug) سر کلاس می آیند و اصولا اینجا قهوه طرفداران زیادی دارد. خصوصا دیدن دانشجو های خواب آلود قهوه به دست در سالن ها سر صبح کاملا طبیعیست. شاید که از کافئین قهوه بیش از اندازه انتظار دارند و میخواهند تمام توان مغزشان را استفاده کنند! در هر حال که هنوز مثل آنها معتاد نشدم البته میزان مصرف قهوه من به نسبت زمانی که در ایران بودم خیلی بیشتر شده... اینجا فرهنگ دانشجو جماعت و استاد به گونه ای متفاوت است. اکثرا همدیگر را به اسم کوچک صدا می کنند. برخی از استادان که وارد کلاس می شوند به کسی سلام نمی کنند و دانشجویان هم از جایشان به احترام بلند نمی شوند. وقتی هم که درس تمام می شود، بعضا بدون خداحافظی همگی کلاس را ترک می کنند.

و اما هفته اول قبل از آنکه خانه جدید پیدا کنیم با ۳ نفر از دوستان (۲ نفر ترم از قبل آمده بودند) در خوابگاه دانشگاه (Louis Riel House) بودیم. و اما عکس این چهار نفر (از سمت راست: من، کامیار، امیر، بهمن-دوتای وسط دانشجوی دکترا)

ساختمان خوابگاه خیلی هم بد نبود. آب و برق و سیستم حرارتی و برودتی مجانی بود و به دانشگاه هم نزدیک. مشکلش این بود که از مراکز خرید خیلی دور بود و برای خرید عمده دائم باید بیرون از دانشگاه می رفتیم، امکانات خیلی خوبی هم نداشت و کرایه هم نسبتا زیاد بود.

و اما عکس زیر نیاز به شرح ندارد که از امکانات فوق پیشرفته ما، استفاده ابزاری از آب پاش بود! الحق که راست می گویند لنگ کفش کهنه در بیابان نعمت است...

از آنجا که در اطراف خوابگاه دانشگاه طبیعت بکر و پوشش جنگلی وجود دارد هر از گاهی مهمان های ناخوانده از بیرون پنجره سرک می کشیدند! (برای کسانی که جانور شناس نیستند: سمت راست سنجاب، سمت چپ راکُن)

سرانجام بعد از یک هفته جستجو برای خانه مناسب، به یک منزل ویلایی در منطقه کوکوئیتلام نقل مکان کردیم. برای عکس رجوع شود به پست قبلی در اینجا.

فکر کنم برای این دفعه خیلی شد. انصافا مطلب نوشتن حوصله می خواهد و وقت آزاد. ان شاء الله پست های بعدی...

و ما أرسلناك إلاّ رحمةً للعالمین

roadahead — Sat, 14 Mar 2009 19:25:00 GMT

و آنگاه که ايوان كسرى به لرزه درآمد و چهارده كنگره آن فرو ريخت، آتشكده فارس خاموش شد، درياچه ساوه خشكید، بتها سرنگون شدند و ... نوری ظهور کرد ولکن کجاست معرفتی که درک کند که بود و چه شد...