چند روزیست که مادر مشرّف به حج واجب شدند و چاره چیست که ذی الحجّه در این ایام افتاده که من هم عازم سفری طولانی ام. آمدنشان بعد رفتن من است، و برای من حسرت اینکه چرا هنگام بدرقه فرصت خداحافظی مناسبی نداشتم...
باز این روزها زود می گذرند و من هنوز پیگیر کارهای عقب مانده ام. و برای یک معلّم همین بس که معرفت شاگردانش بدرقه راهش باشد...
و معلمی شغل انبیاست و البته نه هر معلمی، که ما خود را نه به انبیاء شبیه می دانیم و نه اولیاء و اوصیاء. حداکثر شاید جزو انصار باشیم و شاگردانمان تابعین، و تابعین تابعین...
روز معلم مراسم دانش آموختگی دانشجویان شریف بود و طبق سنت قدیمی دانشگاه یکسال بعد از زمان فارغ التحصیلیشان برگزار می شد. و سرودی با مضمون "ای شریفی به وطن بازگرد" توسط گروه سرود دانشجویان خوانده شد. به امید روزی که یاران سفر کرده با رضایت به کاشانه خود برگردند... و جالب اینجاست که هنوز اصطلاح «فارغ التحصیلی» رواج دارد یعنی خداحافظی با علم و دانش، و حال آنکه بیگانه آن را commencement مینامد و ...
روزگار غریبی است. دیروز برای معلمان خود جشن می گرفتیم و امروز نوبت خودمان شد. وقتی شاگردان برایت مراسم می گیرند، وقتی تا پاسی از شب با همکاران و مدیریت پژوهشسرا به «پدیده» طرقبه میروی، وقتی دانش آموزانت به تو کتاب هدیه می دهند، وقتی دانشجویان مرکز جهاد به سخنرانی وادارت می کنند، کم کم میفهمی که چه زود دورانت گذشته و البته خوشحالی که هنوز چین و چروک بر جبین نداری...
دوشنبه با حسین فینال مسابقات روبوکاپ استانی پژوهشسرا را برگزار کردیم و من خوشحال بودم که در کنار مراسم اهدای جوایز، جشن دانش آموختگی دانش آموزانمان را هم گرفتیم و گواهی شرکت در دوره ای دادیم که شاید یادگاری در گوشه ای از ذهنشان بماند.
و من تک تک شاگردانم را دوست دارم و برایشان آرزوی موفقیت می کنم. همه شان برایم برابرند و البته که عده ای برابرتر! امیدوارم روزی از استادانشان سبقت بگیرند که اگر نگیرند جای ناراحتی دارد. و السلام...
