ربوکاپ 2008 چین هم تمام شد و تیم ما در همان ابتدا حذف! ما که قسمت نشد برویم، دوستانی هم که از گروه مکانیک "با هزینه شخصی" رفتند تا کد ما را هم اجرا کنند دو هفته ایست ازشان هیچ خبری نیست! تیم ما را که همراهی نکردند، امیدوارم لااقل در سلامت باشند... در اینگونه موارد گفته میشود چه گویم که نا گفتنش بهتر است... نتایج روی سایت نشان میدهد تیم هایی که نماینده داشتند مقام آوردند و شاید نکسوس اگر فقط کمی از سوی دانشگاه عزیز حمایت میشد در بین 5 تیم اول جهان بود که از نظر ما هست ولی... البته دیگر رفتار دانشگاه برایمان عادت شده آخر سال پیش هم آمریکا قسمت نشد!
خداحافظی من از عالم ربوکاپ هم اینگونه رقم خورد، و اینک کیبورد فرسایی می کنیم برای آیندگان که ما نیز رفتنی شدیم...
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
بسم رب المنصورین
«وصیت نامه ربوکاپی»
من بدینوسیله و در همین جا خداحافظی رسمی خود را از تمام عرصه های مسابقات ربوکاپ اعلام می دارم، و از حضور همه دوستان مرخص می شوم.
اکنون که این متن را می نویسم، از مشهد به سمت شرق تا مرزهای چین، از شمال تا آبهای قطب شمال، از جنوب تا یخ های جنوبگان، و از غرب تا پایتخت مملکت، و به شعاع هزار کیلومتر در هر راستا، هیچ تیم شبیه سازی روبات های فوتبالیست دوبعدی و سه بعدی پر افتخارتر از نکسوس (بلکه اصلا هیچ تیمی) وجود ندارد.
عمری در کسب علوم و فضایل عالیه در کنار دوستانی سپری کردیم که همگی اکنون درجات و کمالاتشان زبانزد است و لیکن از یکدیگر دور افتاده ایم و هر یک در گوشه ای از این دنیا.
هرگز کسب مقام برایم (و ایضا دوست قدیم و یار همیشگی حسین انصاری) آنقدر مهم نبود که هدف کارمان شود و اگر هم چیزکی بدست آمد حاصل تلاش جمع بود و تزاید و هم تعاملی.
و من به همه آنان که ادامه دهنده این راه خواهند بود، در هر جا و به هر شکل، توصیه می کنم اول به توکل بر خدا که اگر توفیقات حضرتش نبود، هرگز قدم از قدمی پیش نمی بردیم، و دوم به پشتکار فراوان و مقاومت در برابر کوه مشکلات که در این راه بس فراوان است و مشکل گشا هم اندک. پس اگر در این راه با جیب خالی، وعده و وعید دانشگاه و حامیان، پیشنهادهای رنگارنگ، خلف وعده، نیرنگ، فشار زیاد در زمان کوتاه، هجوم انواع بلایا در شب مسابقه، تغییرات ناگهانی قوانین مسابقات، بی توجهی مسئولین و برگزارکنندکان، کدورت بین دوستان، و امثالهم مواجه شدید، خم به ابرو نیاورید و کمر همت ببندید که در زندگی از این دست فراوان است.
نکته دیگر آنکه موفقیت یک تیم تنها به کسب مقام و عنوان نیست و در کنارش مسائل معنوی و علمی هم اهمیت دارد که جو دوستی بچه های نکسوس و مقاله های علمی منتشره خود بیانگر این است.
عزیزان آینده ساز، اینک که این عرصه را ترک می کنم، راضی از عملکرد دوستانم و برای همه شان از خداوند سعادت می طلبم، و برای شما که می خواهید وارد این وادی غریب شوید، توفیقات روزافزون آرزومندم. هرگز از پرورش نسل بعد از خود غافل نشوید که اگر اینگونه نکردید و بعد از مدتی تیمتان از هم پاشید و ادامه دهنده مسیری نداشتید، تنها خود را ملامت کنید و نه چرخ گردون را. من و حسین تمام تلاشمان را کردیم تا راهی که بزرگان گذشته ،بالاخص مهندس وحید سلمانی و فرید سیفی (مد ظلهما)، پیش رویمان قرار دادند را برای دیگران و به خصوص شاگردان پژوهشسرا روشن کنیم، باشد که روزی ادامه دهنده مسیر باشند.
کلام دیگری ندارم، حلالم کنید...
ای دوست قبولم کن و جانم بستان مستم کن وز هر دو جهانم بستان
با هر چه دلم قرار گیرد بی تو آتش به من اندر زن و آنم بستان
پ.ن: عکس مربوط به آخرین همکاری من و حسین برای ربوکاپ 2008 ...
+ نوشته شده توسط امين ميلاني فرد در چهارشنبه 2 مرداد1387 و ساعت
12:5 |
